مینا احدی
صبح روز دوشنبه ۱۴ سپتامبر ۲۰۰۹ است. من در مركز خريد شهر كلن آلمان در يك ساختمان چند طبقه٬ به قصد خريد كردن آمده ام و يكباره تلفنم زنگ ميزند. آنسوي خط از ايران جواني با لهجه تركي حرف ميزند و ميپرسد٬ منو مي شناسيد٬ فورا صدايش را مي شناسم. ميخواهم از او بپرسم٬ " مادرت را سنگسار كردند" ؟؟ ولي اين جمله برايم سنگين تر از آنست كه به زبان بياورم. با عجله ميپرسم " از مادرت چه خبر؟" و او جواب ميدهد٬ هنوز هيچي. خانم احدي مادرم گفته به شما بگويم اونو فراموش نكنيد . و من قول ميدهم كه در نشست روز چهارشنبه ۱۶ سپتامبر با نمايندگان پارلمان سوئد در اين مورد حرف بزنم. به او ميگويم نگران نباش٬ ما هر چه از دستمان بيايد ميكنيم و در پايان با بغض ميگويم به مامانت سلام مرا برسان.
اين گفتگوي كوتاه در اين يك هفته لحظه اي از مغزم كنار نميرود. همانجا با خودم گفتم. چه خوب كه مجبور نبودم آلماني حرف بزنم. اگر اين يك جمله را به آلماني ميگفتم; " آيا مادرت سنگسار شد؟؟" ٬ سي نفر در اطرافم با تعجب برگشته و به من نگاه ميكردند. لابد ميگفتند اين از چي حرف ميزنه؟؟ اينجا كجاست و آيا ما كابوس نمي بينيم. همين سوال را همانجا از خودم كردم. آيا من خواب نمي بينم در مركز خريد يك شهر در اروپا و در قرن بيست و يك٬ از آنسوي خط يك جوان ۲۰ ساله نگران سنگسار شدن مادرش است. آيا واقعا اين يك كابوس نيست؟؟؟
چهارشنبه ۱۶ سپتامبر٬ پارلمان سوئد
صبح ساعت ۱۰ از خانه حركت ميكنيم و در نزديك پارلمان
چهر ه هاي جواناني كه ما را همراهي ميكنند٬ برايم شعف انگيز است. يك هيئت ده نفره از كميته بين المللي عليه اعدام٬ من و افسانه وحدت و كيميا پازوكي را همراهي ميكنند. يك جمع از بهترين انسانها كه وقت و انرژي زيادي صرف مقابله با اعدام و سنگسار ميكنند٬با حضور خود در اين ملاقات به ما قوت قلب ميدهند. ما به محل ميرسيم و بعد از احوالپرسي ٬ جلسه رسمي است و من بايد سخنراني كنم. از همينجا آغاز ميكنم...
دو روز قبل به من تلفن شد و من قول داده ام در مورد سكينه محمدي آشتياني در اينجا حرف بزنم. اين اولين بار نيست كه من به پارلمان سوئد آمده ام٬ بارها در مورد افسانه نوروزي٬ كبرا رحمانپور٬ شهلا جاهد٬ دلارا دارابي و نازنين فاتحي و دهها و دهها نفر ديگر قربانيان حكومت جنايتكار اسلامي با شما حرف زده ام. با شما و نمايندگان پارلمان از بسياري از كشورهاي اروپايي و در مركز اتحاديه اروپا در بروكسل و يا در نيويورك با نمايندگان سازمان ملل و همه شما سياستمداران ميدانيد كه موضوع بر سر يكي از جاني ترين و وحشي ترين حكومتها است. موضوع بر سر سنگسار كردن و چشم در آوردن در قرن بيست و يك است. من در اين ملاقاتها نگاههاي بي روح و توجيهات همه شماها را بارها و بارها شنيد ه ام. . حقيقت اينست كه در اينجا در مركز تمدن و پيشرفت٬ در قلب اروپا و در مركز دفاع مردم از استانداردهاي انساني و انسانگرايانه٬ دولتهايي بر سر كارند٬ در سوئد و آلمان و انگليس و فرانسه احزابي در قدرت و يا در اپوزيسيون هستند٬ كه ميتوانند سي سال اين فجايع را ببينند و آنرا قورت بدهند و دم نزنند. ما در اروپاي متمدن با سازمانها و احزاب و پارلمانها و حتي با فمينيستهايي طرف هستيم كه ميتوانند سر به بالين گذاشته و نفس راحت بكشند و چشم خود را بر اين فاجعه ببندند. امروز اما آمده ام بگويم كه اوضاع در حال تغيير است.
در اين روزها در ايران يك واقعه منحصر بفرد اتفاق افتاده است. مردم ايران با يك انقلاب عظيم اجتماعي عليه زن ستيزي٬ عليه اعدام ٬ عليه سنگسار و عليه دخالت مذهب دردولت و در جامعه به ميدان آمده اند. اين مردم نگاهشان به غرب است و دست ياري به سوي مردم غرب دراز ميكنند. با ارسال اخبار وعكسها و فيلمهاي حركات اعتراضي خودشان با ارسال فوري صحنه جان باختن ندا و يا با فرستادن پيام از زندانها به بيرون ميگويند در مورد ما در مورد شرايط وحشيانه اي كه بر اين مملكت حاكم كرده اند و يا در مورد سكينه محمدي آشتياني با مردم غرب حرف بزنيد.
مردم ايران به پا خاسته اند تا تكليف هيتلر زمانه را روشن كنند و نشان دهند كه با اين جانيان نميتوان " ديالوگ انتقادي" كرد. بايد اينها را سرنگون كرد.
امروز به پارلمان سوئد آمده ايم تا بگوييم كه اگر دولتهاي غربي خواهان ايراني بدون سلاح هسته اي و اتمي هستند٬ اگر از امنيت در خاورميانه دفاع ميكنند و اگر به مقابله واقعي با تروريسم اسلامي پاي بند هستند٬ بايد از مبارزات مردم در ايران دفاع كنند. هنوز فرصت براي اين دولتها و احزاب در قدرت و اپوزيسيون در اروپا هست٬ هنوز ميتوان از الگوي افريقاي جنوبي استفاده كرد. ميتوان جمهوري اسلامي را منزوي كرد. سفارتخانه هاي اين حكومت را بست و اعلام كرد حكومت اسلامي مشروعيت ندارد . اين تنها راه جلب اعتماد مردمي است كه در طي سالهاي سال اپورتونيسم و همراهي دوول غربي با فاشيستهاي اسلامي را تجربه كرده اند.
